Een nieuw jaar.
Dan maak ik graag balans en dat doe ik liefst met woorden. Wat hebben we gedaan? Zijn we van betekenis geweest? Hebben we goed voor onszelf gezorgd? Hebben we goed voor elkaar gezorgd? Of hebben we eindeloos herhaald? Dingen waarvan we weten dat ze nergens toe leiden? Hebben we bij de vleet geprobeerd? Hebben we steeds dezelfde weg genomen? Hebben we platgetreden paden overstapt? Hebben we onbeheerst gegeten? Hebben we met tegenzin gekookt? Ijverig gewerkt, obsessief gepoetst? Hebben we gemopperd, gezanikt en gehuild.
Of…
Hebben we uitbundig geleefd, zuiver geademd? Hebben we gekeken naar wat er is, elke dag opnieuw? Hebben we kromgelachen, gebulderd, gedanst? Hebben we liefgehad, gelezen, geschreven, gedacht, herdacht, stilgestaan, bijgestuurd, gesprongen, gewikkeld, geknuffeld en rad gedraaid? Zijn we letterlijk op ons hoofd gaan staan, om een ander standpunt in te nemen? Hebben we voldoende getwijfeld? Hebben we genoeg gedankbaarheid?
Of…
Of hebben we zomaar als vanzelfsprekend beschouwd, gevangen in contouren die ons steeds weer verkleinen? Stof tot nadenken, toch?
Eenvoud en stilstaan
Ik neem me alvast voor eenvoud op te waarderen, elke dag even stil te staan en niets meer als vanzelfsprekend te beschouwen. Ik ga nog meer leren kijken naar wat er is. Een oefening die vraagt om mijn aandacht naar buiten te richten, onder andere naar jou. Jij, die ik in 2026 zal ontmoeten. Daar kijk ik naar uit. Tot gauw!
Leen
