Een ode aan onze vriendschap

Meer dan 30 jaar samen! Wil dat zeggen dat we het meestal eens zijn met elkaar? Oh God, neen! Niets is minder waar. We zijn acht sterke karakters, elk met onze eigen wil, geopinieerd en met een aparte visie. Maar wat is het dat ons bindt? Ik kan er de vinger niet op leggen. Maar mochten we samen muziek schrijven, dan zouden we dat in dezelfde toonaard doen. Mochten we een schilderij maken, dan zouden we elk onze eigen kleur gebruiken en die op wonderlijke wijze harmonieus bij elkaar laten passen. Op een landkaart zou ieder van ons zijn persoonlijke route kiezen om daarna op dezelfde bestemming aan te komen. In een taart zouden de ingrediënten zoet, zuur en bitter overgoten worden met een vleugje pikant om uiteindelijk toch delicieus te smaken.

Wat is het precies dat ons bindt?

Acht uitéénlopende achtergronden. Assertief en gevat houden we elkaar op het rechte pad. Enthousiast moedigen we mekaar aan om uit onze comfortzone te stappen. Het lijkt wel of onze verschillen de groep in evenwicht houden, zoals steunpilaren een gebouw stutten. Geraakt er ééntje achterop, bijvoorbeeld uit de mode, dan zijn we er als de pinken bij om elkaar ongevraagd advies te geven. Neen, we deinzen er niet voor terug om te bekritiseren. En zo van elkaar te leren.

We zijn bovendien een groepje boordevol talent. Twee professionele DJ-spelers, een gerenomeerd topchoreograaf, een kunstzinnig manusje-van-alles, een internationale vrijheidsdenker, een stand-upcomedian en een navigator. De navigator is er ééntje die op alle tijdstippen van het etmaal aanspreekbaar blijft. Niet uit haar rol valt. Zo iemand noemen we in onze groep, een vaste. Ja we spreken van vasten en lossen, van chaoten en gestructureerden. De lijst om onszelf te definiëren is lang.
Verder hebben we heel wat brein-capaciteit aan boord en laten we niet na daar mee uit te pakken. We motiveren elkander met als gevolg dat ons groepje overgoten wordt met een vleugje narcisme. Buitenstaanders zouden ons weleens iets wat arrogant kunnen vinden. Geen haarpijl op ons verstandig hoofd om daarin te temperen.

Humor en sérieux

Wat ons zeker bij elkaar houdt, is een gezonde mix van humor en sérieux. Alle thema’s komen aan bod en zit je met een ei, dan kan je het in ons gezelschap kwijt. Een gemeenschappelijk verleden helpt om te duiden. We analyseren, reflecteren en er wordt gelachen. Gelachen tot onze kaakspieren pijn doen, tot onze buik rommelt, tot we naar ’t toilet moeten lopen. We worden dit jaar tenslotte allemaal vijftig! Misschien is het dàt, dat ons lieert? We staan alle acht aan het begin van onze tweede jeugd.

We spreken dezelfde taal

Persoonlijk denk ik er het volgende van; we spreken dezelfde taal! Taal is een krachtig bindmiddel, het is cement die de-meest-random-personen kan verenigen. Niet alleen beschikken wij ondertussen over een unieke woordenschat waar we telkens op kunnen terugvallen, we praten ook op dezelfde manier. Een manier waarop gesproken wordt met klanken die alleen in onze oren zingen. Even zo belangrijk is de klemtoon. De juiste klemtoon zorgt ervoor dat de inhoud van onze woorden ondergeschikt is aan de samenhorigheid. En wanneer het dan toch over inhoud gaat; een uitdrukking die door anderen moeilijk te ontrafelen valt, geeft vleugels. Zoals tieners een eigen taaltje ontwikkelen en altijd opnieuw met woorden thuis komen waarnaar wij volwassenen het raden hebben, zo zijn wij dit blijven doen. En niet alleen in het Nederlands. We klutsen onze gedachten bij elkaar en schrijven telkens voort aan ons collectief verhaal.

Dat is wat ons bindt!

Het lijkt wel of we nu een select clubje zijn. Nochtans zijn onze partners alle acht getuige van de inclusie die we hoog in het vaandel dragen. Nio far (alles voor iedereen). Zij hebben ondertussen onze taal geleerd en maken bij uitbreiding deel van deze heerlijke verbondenheid.

Graag sluit ik af met de woorden vanuit de Tama Lodge: “Que cette belle amitiè qui nous unie perdure toute notre vie!”

Djeredjef ladies!

Een nieuw inzicht.

Oef, een tweede keer negatief getest. Ik begrijp nog altijd niet waarom ik een eerste keer moet getest worden, als dat geen uitsluitsel geeft en ik betrap er me weer op dat ik gedwee de regels volg. Ik, die niets heb met hiërarchie en het heerlijk vind om buiten de lijntjes te kleuren. Voorstander van het gezond verstand en bestrijder van een angst-klimaat waarin mensen mijn inziens onmogelijk kunnen functioneren. Stee vast op de eerste rij om te durven, zonder anderen te schaden natuurlijk.

Een dochter van haar moeder

Diezelfde lieve dochter zit ondertussen moederziel alleen op haar kot in quarantaine. Ze komt de deur niet uit. Familie schuift eten naar haar toe en neemt de vuile was niet mee. Helemaal volgens het protocol blijft ze binnen, ver van anderen en voelt ze zich ziek op haar ééntje. Ze vervloekt het hele corona-gebeuren maar legt zich er gedwee bij neer. En geloof mij, zij heeft niets met hiërarchie en al helemaal niet met mensen die haar vertellen wat ze moet doen.

Hoe Corona onze dromen kaapt

En er is nog een dochter in het spel. Eéntje van bijna 16, die zicht afvraagt waarover ze nu eigenlijk nog moet dromen. Er gebeurt niets meer, er is geen materiaal meer om te dromen. Ze somt op, welke gedachten, haar slaap vorig jaar opvrolijkten. We dromen immers over dingen die we overdag meemaken en die we in de toekomst plannen, dè. De uitdrukking ‘in de armen van Morpheus liggen’ (heerlijk geslapen hebben) dateert uit de Griekse mythologie en lijkt onze eeuw moeilijk te overleven. Wie had zoiets ooit kunnen dromen? In de les poëzie maakte mijn tiener volgend gedicht:

We leven in een pandemie

Het enige wat ik zie,

Is de politie.

Komaan politici,

Focus jullie op de vacinatie

In plaats van kinderarrestatie

Iedereen heeft recht op zijn eigen beleving toch? Ondertussen is dochter één uit quarantaine en heeft ze niemand onderweg besmet. Gelukkig had ik voordien onbewust mijn dochter lang geknuffeld. En dat dit tot slot een laatste stuiptrekking mag zijn om over corona te schrijven.

Nu perspectiefvol vooruit!

Leen

Mijn hart maakt kleine sprongetjes met elke zinspeling.

Over hart gesproken. Regelmatig schrijf ik woorden op die mij beroeren. Zo vroeg mijn jongste dochter lang geleden, “mama, ligt mijn hart in het midden?” Heerlijke woorden toch? “Natuurlijk lieve schat”. “Laten we ons hart nog eens opblinken, want het moet nog lang het midden vormen van het hele plaatje, geen hypochonder krijgt ons hart klein”, schreef ik als antwoord. Schrijven doe ik dus graag. Misschien moet ik gewoon eens vertellen wat taal precies met mij doet?

Waarom schrijven me blij maakt.

Papier, elk wit vers blad lijkt een nieuw begin. Een frisse start waarop mijn rijke verbeelding kan uitglijden en schrijfsels kan vormen. En je mag in je verbeelding vast raken, ze uitrekken, achterste voren draaien, al wat eruit komt zijn kunstige pareltjes. Je legt ze naast elkaar als mozaïeksteentjes en probeert zo de 60000 dagelijkse gedachten die onvermoeibaar passeren te gebruiken, in plaats van ze op te piekeren. Ingesleten overtuigingen kunnen bewegen, starre denkbeelden krijgen lucht en zorgen, muizenissen en kronkels worden herleid tot hun enkelvoud.

Schrijven is een medicijn.

Gereedschap dat de meesten onder ons voor handen hebben, zomaar. Als ik teveel informatie consumeer dan vormen er zich woordenwolken die niet kunnen worden gemeten, maar die wel handel kunnen drijven met mijn papier. Afspraken tussen denken en schrijven en betalen met woorden. Eender welke zin vind ik de moeite.

Die 60000 gedachten moeten worden verteerd, elke dag opnieuw.

Mijn verbeelding slorpt ze op en fabriceert formuleringen. Na het schrijven blijven er slechts een paar woorden over die kietelen. Een gelukzalig gevoel.

Leen

Vrijdag 27 mei 2016 16.30 u, een moment om kort te sluiten.

Erg onbeleefd, mij storen in bad.

Je gaat dwars doorheen mijn hele lijf, zoals alleen uiterst lichte ongeladen elementaire deeltjes dat kunnen. Gebruik je elektriciteit om me op te warmen? Mijn handen en voeten staan alleszins in brand, ik moet dringend stoom aflaten. Je mag me uit bad tillen, ga je gang, ik ben vederlicht.

Naast verward, voel ik me ook epileptisch.

Misschien gaat het over als ik slaap? Niet lang. Ik ben zo terug bij je en heb wel wat vragen. Hmm, die verschuiving in mijn hersenen voelt prima; het lijkt wel of mijn bevattingsvermogen nu eindelijk op de juiste plaats zit. Een gevoel van welbehagen: balans, schoonheid, gezondheid, alwetendheid, onvoorwaardelijkheid, euforie. Wat doe je precies? Mijn lichaam lijkt wel bezield met heerlijkheid.

Ik omschrijf het belachelijk maar wij beschikken niet over een woordenlijst voor deze gesteldheid. Psychotisch? Ik weet het niet goed. Manisch? Misschien, wie zal het zeggen.

Deze extase is nu van mij.

Ga jij maar slapen, Psychose, dan onderzoek ik hoe mijn lichaam klaarblijkelijk een andere ruimte inneemt in het universum en dan schrijf ik een verhandeling over de zin van het leven. Iemand moet aan de slag.

Alles heeft zin, het klopt, de puzzelstukken vallen in elkaar. Er heerst alleen nog maar evenwicht. Waarom zag ik dit niet?

Leen

Laat me niet los.

Ik leef eindelijk volgens het tempo van mijn synapsen. Om in evenwicht te blijven. Hou me vast aub aan het uiteinde van mijn neuronen en vang de boodschappen op die door mijn hoofd razen.

Ik filter te weinig, ik laat teveel toe in mijn brein. Het is onthullend om mijn herinneringen te mengen met nieuwe waarnemingen.

Ik zweef als ik minder filter.

Meer materiaal om aan de slag te gaan. Ik ben zeker dat jij weet wat ik bedoel, Psychose.

De anderen zijn niet mee.

Ik zag je trouwens gisteren. En vorige week ben ik je ook tegengekomen, heel even toen.

Blijf nu maar gewoon hier. Laten we verbinden, combineren, integreren, samenvloeien. Misschien brengt het ons later nog iets ?

We moeten het snel doen, want ze proberen me te helpen.

Ze proberen mijn dopaminen te reguleren.

‘Genezen’ noemen zij zoiets.